Hotel Solina

Rzuć wszystko i wyjedź w Bieszczady…! W Bieszczadach odkryj nową kolejkę gondolową przejeżdżającą nad monumentalną zaporą Jeziora Solińskiego. Inwestycja od samego początku cieszy się ogromnym zainteresowaniem i przyciąga rzesze turystów z całego kraju i nie tylko.
Podróż gondolą podwieszoną pod rozpiętą na dystansie 1,5 km liną, rozpoczyna się na stacji, tuż przy deptaku obok zapory. Po pięciu minutach, docieramy na Górę Jawor. Tam czeka na nas wiele atrakcji, w tym potężna wieża widokowa z panoramiczną kawiarnią i przeszklonym podestem widokowym.

Zdj. materiał prasowy PKLSolina

Niektórzy mieszkańcy Zakopanego, nie bez złośliwości, twierdzą, że prawdziwa wartość podróży w Bieszczady tkwi w tym, że można wspiąć się na najwyższe ich szczyty, by z tutejszych połonin zobaczyć, przy dobrej pogodzie, oddalone o 180 km Tatry. My wiem, że nie jest to nie jedyny powód…
Niezwykłe łąki o charakterze subalpejskim, wyrastające ponad górną granicą lasu, to jeden z najbardziej ikonicznych polskich krajobrazów, stanowią cenne dziedzictwo przyrodnicze, chronione przez Bieszczadzki Park Narodowy. Termin „połonina”, wywodzący się z języków wschodniosłowiańskich, oznacza puste, niezagospodarowane miejsce.
Magia bieszczadzkich połonin przyciąga turystów przez cały rok: zimą, kiedy wiatry rzeźbią w śniegu fantazyjne formy, wiosną i latem, gdy połoniny nabierają barw, pokrywając się gęstym dywanem kwiatów, wreszcie w październiku, kiedy murawy płoną rdzawymi barwami jesieni, stając się źródłem inspiracji bieszczadzkich poetów.

Jeśli byliście w Muzeum Przyrodniczym Bieszczadzkiego Parku Narodowego przed laty, dziś nie poznacie go zupełnie. Jego budynek przeszedł gruntowną modernizację. Zwiedzanie tego miejsca to obecnie atrakcyjna przygoda. Dzięki zastosowanym rozwiązaniom multimedialnym, skomplikowane zagadnienia przyrodnicze podawane są zwiedzającym w ciekawej, przystępnej formie.

Ekspozycja rozpoczyna się od Jaskini Czasu, która przenieść ma zwiedzających do kopalni ozokerytu. Zobaczymy tu m.in. gipsowy odlew jedynego na świecie kompletnego okazu nosorożca włochatego odkrytego w Staruni na Ukrainie. Z sali poświęconej geologii, przez mgłowy ekran, przechodzimy do czasów historycznych. Możemy tu zwiedzić Bojkowskie gospodarstwo, wysłuchać legend starej studni.

Na piętrze muzeum poświęconym współczesnej przyrodzie, przenosimy się na szlak turystyczny. Wycieczkę rozpoczynamy w dolinach i kolejno przechodząc przez różne krajobrazy docieramy do bieszczadzkich połonin. W muzeum znajduje się też sala edukacyjna dla najmłodszych gości oraz klubokawiarnia.

Bieszczadzki Park Narodowy jest największym parkiem narodowym polskich gór.  Chroni unikatową przyrodę Karpat Wschodnich. Teren parku wraz z otuliną jest najcenniejszą w Polsce i jedną z najwartościowszych w skali całej Europy ostoją zwierząt. Występujące tu populacje niedźwiedzia brunatnego, wilka czy jelenia szlachetnego należą do najliczniejszych w kraju. Symbolem parku i jego gatunkiem herbowym jest ryś. W Bieszczadzkim Parku Narodowym znajdziemy wiele szlaków oraz kilkanaście ścieżek przyrodniczo-historycznych. Można je odwiedzać od wiosny do jesieni podczas wycieczek pieszych. W zimie popularna w Bieszczadach jest także turystyka narciarska.

Jeśli myśleliście, że Bieszczady to tylko cisza, spokój i poezja przy gitarze – czas zrewidować wakacyjne przekonania! Wprost z magicznego lasu na zboczu Góry Jawor wyłoniła się Bieszczadzka Furia, nowa zjeżdżalnia grawitacyjna w ośrodku PKL Solina – ponad 580 metrów zakręconej przyjemności. Bezpieczna dla dzieci, fascynująca dla dorosłych, widokowa dla estetów.

A gdy emocje opadną, polecamy odpoczynek w sprawdzonych miejscówkach:

• Hotel Solina – blisko, wygodnie i z widokiem na jezioro,
• Hotel Perła Bieszczadów – ukryty wśród lasów niczym tajemnica, którą warto odkryć.

fot. Materiał prasowy: Grupa PKL, PKL Solina

Jeśli chcecie spotkać „oko w oko” prawdziwie grubego zwierza – jedźcie w Bieszczady, tu w zagrodzie pokazowej żubrów w Mucznie nie sposób się nudzić! Można swobodnie obserwować te największe zwierzęta Europy, w ich naturalnym środowisku. Siedmiohektarowy wybieg dla żubrów porośnięty jest starodrzewem jodłowo-świerkowym, a dla zwiedzających przygotowano specjalne zadaszone tarasy widokowe. Zwierzęta obserwować można więc niezależnie od pogody, codziennie w godzinach 9:00 – 19:00, a zwiedzanie jest bezpłatne. Obiekt służy edukacji przyrodniczej i jest jedną z największych atrakcji turystycznych regionu.

Populacja bieszczadzkich żubrów osiąga ponad 600 osobników. Zostały tu reintrodukowane w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Możemy je spotkać na wolności praktycznie w każdej części Bieszczadów. W największej ilości, żyją w okolicach Stuposian oraz Kalnicy.

Gdzie znajduje się najstarsza na świecie czynna kopalnia ropy naftowej? – W południowo-wschodniej Polsce i jest udostępniona do zwiedzania!
Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego w Bóbrce jest miejscem wyjątkowym. Zobaczymy w nim m.in. wypełniony eksponatami dom Łukasiewicza – polskiego farmaceuty, wizjonera, wynalazcy lamp naftowych, pioniera europejskiego przemysłu naftowego. Jako pierwszy na świecie Łukasiewicz wykorzystał ropę naftową na skalę przemysłową, z czasem dorobił się na tym pokaźnego majątku.

Muzeum w Bobrówce ma formę skansenu, gdzie na powierzchni prawie 20 ha zgromadzono sprzęty związane z rodzącym się w regionie przemysłem naftowym oraz ewolucją technik wydobywczych w XIX i XX w.

Więcej informacji: bobrka.pl

Zdj. materiał prasowy Muzeum w Bóbrce

Jest miejscem, które pokochasz od pierwszego wejrzenia lub od wejścia znienawidzisz. Siekierezada to najbardziej rozpoznawalna bieszczadzka knajpa. Znajdziesz ją w miejscowości Cisna – w sercu regionu. Otwarta została w latach dziewięćdziesiątych, gdy głęboko w Bieszczady nie docierało jeszcze zbyt wielu turystów. Oblegali ją głównie drwale i budnicy (pustelnicy żyjący z dala od osad ludzkich, trudniący się wypałem węgla drzewnego). Byli oni wabieni pokusą przeniesienia się choć na moment w odrealniony świat baśni – za sprawą niecodziennego wystroju lokalu oraz dostępności taniego wina lub upojnego piwa. Wiele rzeźb i eksponatów zdobiących dziś szczelnie wnętrze Siekierezady, stanowiło podobno zapłatę od zdolnych lokalnych artystów, tracących w tym miejscu swoją płynność finansową. Anegdoty związane z funkcjonowaniem tego diabelskiego przybytku, zostały zebrane i opublikowane w książce wydanej przez właściciela lokalu pt. „Bieszczadzkie opowieści z Siekierezady”.
Dzisiejsza Siekierezada, po rozbudowie, stała się miejscem o nieco złagodniałym obliczu, przyjaznym turystom. Jest lokalem artystycznym, w którym wieczorem posłuchasz dobrej muzyki i zjesz smakowitą, obfitą kolację.

Być w Bieszczadach i nie wybrać się na przejażdżkę słynną „bieszczadzką ciuchcią”, to nie być w Bieszczadach. Jest to wspaniała propozycja także na niepogodę. Jeśli chcecie zrozumieć fenomen tej wyjątkowej atrakcji, musicie po prostu udać się na główną stację Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej, do miejscowości Majdan obok Cisnej i zakupić bilet na trwającą dwie lub trzy godziny przejażdżkę.
Historia tej malowniczo położonej linii kolejowej sięga XIX w. Na przestrzeni lat przeżywała wzloty i upadki. W latach ‘90 groziła jej całkowita likwidacja. Dziś nie pełni już funkcji gospodarczej, ale cieszy rządnych bieszczadzkich przygód turystów.

Drewniane cerkwie w Bieszczadach to jeden z najbardziej charakterystycznych symboli regionu. Ich niepowtarzalne formy, powstałe na styku kultury Wschodu i Zachodu, należą do najciekawszych zjawisk w europejskiej architekturze. Warto wybrać się szlakiem tych wyjątkowych obiektów.
Większość do dziś zachowanych cerkwi, stało się kościołami rzymskokatolickimi, dzięki temu przetrwały historyczne zawieruchy, zwłaszcza związane z tzw. „Akcją Wisła”. Obiekty te, upamiętniają wysiedlonych w 1947 roku: Bojków, Łemków, Pogórzan i Dolinian – bieszczadzkie grup etniczne, potomków nomadycznych Wołochów, którzy do XVI wieku kolonizowali obszar Karpat Zachodnich.

Tradycja wypału węgla drzewnego w Bieszczadach obrosła legendami. Osoby trudniące się tą pracą nazywamy węglarzami lub budnikami, a ich prowizoryczne osiedla, zlokalizowane często w głębi lasu – budami. Byli to głównie banici, z różnych wybierający samotne życie z dala od cywilizacji.
Tajemnica właściwego wypału drewna tkwi w umiejętnym ograniczaniu dopływu tlenu. Niegdyś drwa układano na pryzmie, którą następnie obsypywano ziemią i obkładano darnią – tworząc tzw. mielerze. Temperatura wewnątrz takiego kopca osiągała kilka tysięcy stopni Celsjusza. Od XIX wieku służą temu celowi retorty – wielkie stalowe piece.
Dziś, choć popyt na węgiel drzewny nie maleje, to w Bieszczadach coraz trudniej spotkać pracujących budników. Plenerowe muzeum wypału węgla drzewnego znajdziemy przy drodze ze Stuposian do Mucznego.

Salamandra plamista – tajemniczy mieszkaniec polskich gór! Wiedzieliście, że salamandry dożywają nawet 20 lat? Spotkamy je w wilgotnych lasach,  w pobliżu strumieni.  To jeden z najciekawszych i największy z polskich płazów ogoniastych. Ich charakterystyczne czarno-żółte ubarwienie nie jest przypadkowe! Oznacza, że salamandra jest jadowita i lepiej jej nie dotykać. Jeśli podczas jesiennych górskich wycieczek uda Wam się ją spotkać, pamiętaj, żeby zachować odpowiednią odległość i nie niepokoić tych wyjątkowych stworzeń. Przyroda jest piękna, gdy pozostaje nienaruszona!

Jeziorka Duszatyńskie to jedno z najbardziej malowniczych i magicznych miejsc w Bieszczadach, które koniecznie trzeba odwiedzić !
Są to dwa zbiorniki wodne powstałe w 1907 roku, w wyniku największego w Karpatach osuwiska ziemi.

Jak do nich dotrzeć?

Najpopularniejsza trasa prowadzi z miejscowości Duszatyn. Szlak jest dobrze oznakowany i zajmuje około 2 godzin marszu w jedną stronę. Po drodze czekają na Was wspaniałe widoki i kontakt z naprawdę dziką przyrodą.

Praktyczne wskazówki:

• Trasa bywa miejscami śliska i stroma – warto wyposażyć się w odpowiednie obuwie.
• Na trasie brak schronisk – zabierzcie ze sobą przekąski i wodę do picia.
• Pamiętajmy, że jeziorka leżą na terenie rezerwatu przyrody – nie zostawiajmy tam śmieci i nie hałasujmy.

Nie czekajcie dłużej! Zaplanujcie swoją wyprawę do Jeziorek Duszatyńskich i odkryjcie magię Bieszczadów!

Bieszczady zimą to prawdziwy raj dla miłośników górskiego spokoju i nieskazitelnych krajobrazów.
Ośnieżone połoniny zachęcają do pieszych wędrówek i wypraw na nartach biegowych lub skiturowych, a zimowe szlaki odkrywają niepowtarzalny urok dzikiej przyrody. Jeśli szukasz ciszy i relaksu wśród surowego piękna gór, Bieszczady zimą na pewno Cię zachwycą!
To jednak nie miejsce na przypadkowe spacery. To surowy, wymagający teren, gdzie wiatr na grani potrafi dosłownie zwalić z nóg. Wyjście na Połoninę Wetlińską zimą to klasyk – piękny, ale wymagający szacunku do warunków i przyrody. Wysiłek jednak wynagradza wszystko: bezkresne, ośnieżone widoki i kubek gorącej herbaty w schronisku o bajkowej nazwie Chatka Puchatka smakują tu wyjątkowo.

Jeśli planujecie zimowy wypad w te rejony, warto zadbać o miejsce, w którym naprawdę odpoczniecie.
Polecamy nocleg w Hotelu Perła Bieszczadów – miejscu, które idealnie wpisuje się w klimat zimowej ucieczki od codzienności. Obiekt oferuje nie tylko spokój i komfortowe pokoje, ale przede wszystkim bogatą strefę SPA & Wellness, pozwalającą w pełni zregenerować siły po dniu na szlaku

Bieszczady słyną z nieokiełznanej przyrody, a wąż Eskulapa jest jednym z jej najbardziej tajemniczych przedstawicieli. Miejscowe legendy głoszą, że w dawnych czasach był uznawany za opiekuna pasterzy, a jego pojawienie się zwiastowało pomyślność. Do dziś wielu mieszkańców regionu traktuje spotkanie z tym wężem jako dobrą wróżbę i niezapomniane przeżycie.
Wędrówka w jego poszukiwaniu może dostarczyć niesamowitych emocji. Mówi się, że jest nieco bardziej „towarzyski” niż inne węże – czasem obserwuje turystów z ukrycia zamiast czmychnąć w zarośla. Mimo to w żadnym wypadku nie należy się do niego zbliżać ani próbować go dotykać. Szacuje się, że polska populacja Eskulapy to raptem kilkaset osobników. Ten rzadki gad może osiągnąć nawet 2 metry długości, co czyni go prawdziwym rekordzistą wśród naszych węży.

W Bieszczadach polecamy dwa miejsca do nocowania: Hotel Perła Bieszczadów, zaszyty w leśnych ostępach oraz Hotel Solina malowniczo położony nad jeziorem.

Są tacy, którzy jesienią siedzą pod kocem z herbatą. I są tacy, którzy zakładają toczek, dosiadają konia i ruszają na szlak.
Jeśli należysz do tej drugiej grupy – albo chcesz spróbować – wiedz, że to nie byle atrakcja.

Rajd konny po bieszczadzkich szlakach jesienią to czysta frajda: złote liście pod kopytami, powietrze pachnące lasem i ten spokój, którego nie znajdziesz nigdzie indziej. Trochę adrenaliny, trochę błota, dużo śmiechu i widoki, które zostają w głowie na długo.

A po całym dniu w siodle dobrze mieć gdzie odpocząć. I tu, cały w kolorach jesieni, wjeżdża Hotel Perła Bieszczadów – miejsce, gdzie można wysuszyć buty, spróbować bieszczadzkiej kuchni i wyciągnąć nogi w wygodnym łóżku. Alternatywą noclegu jest Hotel Solina ulokowany w jednej z najatrakcyjniejszych bieszczadzkich miejscowości.